Φωτεινή Ζαγλάρα "Το Αυτοπορτρέτο ως αφήγηση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας"

Παρ 02 Ιανουαρίου 2026 15:34

Η Φωτεινή Ζαγλάρα είναι φωτογράφος από την Αθήνα, γεννημένη το 1995 και ασχολείται κυρίως με τα αυτοπορτρέτο. Η ενασχόλησή της με τη φωτογραφία ξεκίνησε όταν οι γονείς της της αγόρασαν μία φωτογραφική μηχανή όταν πέρασε στη Σχολή Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα.

Οι εικόνες που φτιάχνει μοιάζουν να έρχονται από τον κόσμο της φαντασίας, του ονείρου ή ακόμα και του παραμυθιού αλλά συχνά με τα αυτοπορτρέτα της καταφέρνει να θίξει και κοινωνικά ζητήματα.

Έχει εκθέσει σε πολλές χώρες σε Ευρώπη και Αμερική και έχει πάρει πληθώρα βραβείων με πιο σημαντικό ίσως το Εθνικό Βραβείο της Sony το 2022 για το αυτοπορτρέτο της “Rolling Boil'' με το οποίο έγινε και ευρέως γνωστή.

Πως τα καταφέρνει όλα αυτά; Διαβάστε τις απαντήσεις που έδωσε στις ερωτήσεις μας και δείτε τις φωτογραφίες της στην ιστοσελίδα της http://foteinizaglara.com .

Συνέντευξη Διονύσης Κούβελας

1) Η βράβευσή σου στο Εθνικό Βραβείο των Sony World Photography Awards το 2022 σε επηρέασε στην επιλογή των θεμάτων των μετέπειτα φωτογραφιών σου;

Όχι, δεν με επηρέασε καθόλου. Αντιθέτως, θεωρώ πως αν επέλεγα να συνεχίσω με concepts παρόμοια με το Rolling Boil, θα έμενα στάσιμη δημιουργικά.

Η φωτογραφία για μένα είναι μια συνεχής αναζήτηση και εξέλιξη. Οι θεματικές που με απασχολούν αφορούν είτε κοινωνικά ζητήματα είτε ξεφεύγουν από τον ρεαλισμό και κινούνται προς έναν πιο φανταστικό, υπερβατικό κόσμο.

Δεν με ενδιαφέρει η επανάληψη μιας επιτυχημένης φόρμας, αλλά η ανάγκη να εξερευνώ νέες ιδέες και αφηγήσεις.

2) Θα μας πεις κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες από το βραβευμένο πορτραίτο σου;

Για αυτή την λήψη χρησιμοποίησα τρίποδο για τη σταθεροποίηση της κάμερας. Τότε φωτογράφιζα με μια Nikon D610 και φακό 50mm, με διάφραγμα f/3.2, shutter speed 1/80 και ISO 640. Για να μπορώ να βλέπω το κάδρο μου, την στάση σώματος κλπ είχα συνδέσει την κάμερα με το κινητό μου. Ο καπνός που φαίνεται στην εικόνα δεν είναι stock εικόνα , αλλά προήλθε από ηλεκτρονικό τσιγάρο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικό.

3) Στο έργο σου το αυτοπορτρέτο λειτουργεί ως μέσο αυτοέκφρασης ή ως αφήγηση μιας εσωτερικής πραγματικότητας; Πού σταματά η φωτογραφική εικόνα και πού αρχίζει η προσωπική σου αφήγηση;

Το αυτοπορτρέτο λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο αφήγησης. Θέλω να αφηγούμαι ιστορίες και γι’ αυτό κάθε φωτογραφία ενσαρκώνει μια διαφορετική περσόνα. Παρ’ όλα αυτά, είναι αναπόφευκτο το γεγονός ότι, επειδή εγώ είμαι η δημιουργός αλλά και το υποκείμενο, στοιχεία της προσωπικότητάς μου διαπερνούν το έργο.

Η φωτογραφική εικόνα και η προσωπική αφήγηση συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται, χωρίς σαφή όρια μεταξύ τους.

4) Το ότι είσαι μοντέλο στις φωτογραφίες σου είναι πλεονέκτημα ή αισθάνεσαι ότι μπορεί να σε περιορίζει κάποιες φορές;

Υπάρχουν στιγμές που με διευκολύνει πολύ , για παράδειγμα, είναι πιο εύκολο να υλοποιήσω μια τρελή ιδέα, όπως να βουτήξω χειμώνα στον Βοϊδομάτη, χωρίς να χρειαστεί να ζητήσω κάτι αντίστοιχο από ένα μοντέλο. Από την άλλη, υπάρχουν και πρακτικές δυσκολίες: μπορεί να βρίσκομαι σε μια τοποθεσία με περιορισμένο χρόνο, να δύει ο ήλιος, και μέχρι να ετοιμαστώ να χάνω κάποια καλά καρέ.

5) Υπάρχουν στιγμές που η φωτογραφία σου λειτουργεί θεραπευτικά για σένα; Αν ναι, πώς;

Ναι, υπάρχουν. Παρόλο που τις περισσότερες φωτογραφίες μου τις σκηνοθετώ, υπάρχουν έργα που γεννήθηκαν από μια βαθιά εσωτερική ανάγκη.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το The Anatomy of Grief, το οποίο δημιουργήθηκε ως ένας τρόπος να διαχειριστώ το πένθος και να προσπαθήσω να το κατανοήσω.

6) Σε ακούσαμε στο podcast «Φωτεινός Θάλαμος» να μιλάς για την εμπειρία και τις σπουδές σου στα Ιωάννινα. Δίνει η επαρχία ευκαιρίες ή τουλάχιστον έμπνευση στους νέους ανθρώπους;

Δεν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα για το αν η επαρχία προσφέρει ευκαιρίες, γιατί μόλις ολοκλήρωσα τις σπουδές μου έφυγα από τα Ιωάννινα και δεν ξέρω πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν είχα μείνει.

Αυτό που μπορώ να πω σίγουρα είναι ότι πάντα είχα στενή επαφή με τη φύση και λειτουργούσε για μένα ως καταφύγιο. Εκεί ένιωθα ελεύθερη να δημιουργώ, να παρατηρώ και να πειραματίζομαι, ιδιαίτερα στα πρώτα μου βήματα στη φωτογραφία.

Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, αυτή η επαφή μου έλειψε έντονα, γι’ αυτό και τα τελευταία δύο–τρία χρόνια την έχω εντάξει ξανά στα έργα μου.

7) Ποιος Έλληνας και ποιος ξένος φωτογράφος σε συγκινεί;

Υπάρχουν πάρα πολλοί φωτογράφοι που θαυμάζω ,υπάρχει πραγματικά απίστευτο ταλέντο εκεί έξω. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω έναν Έλληνα, αυτός θα ήταν ο Γιώργος Καπλανίδης, κυρίως λόγω της αισθητικής του.

Από ξένους φωτογράφους, ξεχωρίζω τον Jack Davison για τον τρόπο που προσεγγίζει το πορτρέτο και τη φωτογραφική αφήγηση.