Νίκος Πεκρίδης

"Αναγεννησιακές σκιές, σύγχρονα συναισθήματα"     

Υπάρχουν φωτογράφοι που απαθανατίζουν στιγμές και άλλοι που τις μεταμορφώνουν σε εικόνες σχεδόν ζωγραφικές.

Ο Νίκος Πεκρίδης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με φόντο το φως και τη σκιά - στην παράδοση του κιιαροσκούρο και των αναγεννησιακών πινάκων - δημιουργεί πορτραίτα που ισορροπούν με ακρίβεια ανάμεσα στη δραματικότητα και την ευαισθησία. Η τεχνική του δεν περιορίζεται στα όρια της κάμερας: διαπερνά τη σύνθεση, τον φωτισμό, ακόμα και τη συναισθηματική αλήθεια του κάθε ζευγαριού που φωτογραφίζει.

Από ένα καθοριστικό σεμινάριο το 2007 έως και σήμερα, εξελίσσει διαρκώς τη ματιά του με πειθαρχία, διεθνείς αναζητήσεις και κυρίως, με αληθινό πάθος για την ουσία της φωτογραφίας.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ίδιος μιλά για το ταξίδι του, γεωγραφικό και καλλιτεχνικό, τις δυσκολίες, την έμπνευση, αλλά και για το τι σημαίνει, τελικά, να βλέπεις τον κόσμο μέσα από έναν φακό που δεν καταγράφει απλώς, αλλά αφηγείται.

Συνέντευξη στη Νατάσα Σταματοπούλου

1. Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τις Κυκλάδες και το εξωτερικό – τι είναι αυτό που σας ελκύει περισσότερο στη     φωτογράφιση ενός destination γάμου;

 O Destination γάμος έχει δυσκολίες και ιδιαιτερότητες, αλλά έχει και το στοιχείο της δημιουργικότητας, καθώς κάθε φορά είναι   διαφορετικός. Διαφορετικό σημείο, διαφορετική εκκλησία, διαφορετικές καταστάσεις — είναι αυτές που, στην πραγματικότητα,   ωθούν τους φωτογράφους να φύγουν από την ασφάλεια της περιοχής τους και να πάνε σε ένα άγνωστο περιβάλλον.   Προϋπόθεση είναι να σου αρέσουν τα ταξίδια και να μη φοβάσαι τις προκλήσεις.

2. Έχετε αναφέρει πως η καθοριστική αλλαγή στη φωτογραφική σας προσέγγιση ήρθε το 2007, μετά από ένα   σεμινάριο με τον Yervant. Τι ήταν αυτό που άλλαξε τότε – στη ματιά σας, στη φιλοσοφία σας ή ακόμα και στον   τρόπο που κρατάτε τη μηχανή;  

  Πράγματι, το 2007 ο Yervant, Αυστραλός φωτογράφος, παρουσίασε ένα σεμινάριο στην πόλη μου και αυτό άλλαξε τελείως την    οπτική μου και την προσέγγιση στη φωτογραφία. Ενώ ήδη ήμουν φωτογράφος για περισσότερα από 15 χρόνια, και ενώ είχα     αρκετά καλό επίπεδο στο τεχνικό κομμάτι, δεν ήξερα και δεν μπορούσα να κατανοήσω τον φωτισμό, καθώς και τη σύνθεση.   Έμαθα πολύ περισσότερα σε ένα ημερήσιο workshop απ’ ό,τι είχα μάθει τα προηγούμενα αρκετά χρόνια. Ήταν σαν κάποιος να   άναψε το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.

3.Το στυλ σας χαρακτηρίζεται από δραματικό φωτισμό και ρομαντική αισθητική. Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα στην καλλιτεχνική σύνθεση και την αυθεντικότητα των συναισθημάτων;

Επηρεασμένος περισσότερο από την τεχνική του κιαροσκούρο, αλλά και τους αναγεννησιακούς ζωγράφους, καθώς και από τους σύγχρονους φωτογράφους που, με τη σειρά τους, ενέπνευσαν και δίδαξαν εμένα πριν από αρκετά χρόνια, προσπαθώ κι εγώ να αναπαραστήσω, μέσα σε λίγα λεπτά, μια εικόνα που να θυμίζει την τεχνική και το συναίσθημα που αποπνέουν οι αντίστοιχοι πίνακες ζωγραφικής.

4. Έχετε υπάρξει και μέντορας σε φωτογράφους. Τι είναι αυτό που θεωρείτε απαραίτητο για να εξελιχθεί ένας νέος φωτογράφος γάμου;

Νομίζω ότι, όχι μόνο στη φωτογραφία, αλλά γενικότερα, αυτό που χρειάζεται κάποιος για να εξελιχθεί είναι να έχει πάθος, συνέπεια, επιμονή και, φυσικά, αγάπη για αυτό που κάνει.

5.  Ποια είναι η πιο δύσκολη ή απρόσμενη συνθήκη που έχετε αντιμετωπίσει σε γάμο και πώς τη διαχειριστήκατε ως φωτογράφος;

 Νομίζω ότι η πιο δύσκολη περίοδος στην καριέρα μου ήταν η εποχή του Covid. Καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των πελατών ήταν από το εξωτερικό ή   στο εξωτερικό, για πάνω από δύο χρόνια δυσκολευτήκαμε, όπως και πολλοί άλλοι φυσικά, καθώς τα events και τα ταξίδια είχαν απαγορευτεί.

  6. Πόσο χώρο αφήνετε στη «στιγμή» έναντι του σχεδιασμού; Υπάρχει χώρος για αυθορμητισμό στα αυστηρά χρονοδιαγράμματα   μιας γαμήλιας ημέρας;

  Αυτό έχει να κάνει, πρώτα απ’ όλα, με το τι επιθυμεί το ζευγάρι αλλά και το ύφος του γάμου αυτού καθαυτού. Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα,   ένας γάμος που διαδραματίζεται σε ένα περιβάλλον στο οποίο τα πάντα είναι προαποφασισμένα και σκηνοθετημένα — άρα, με τη σειρά μας,   γνωρίζουμε τι χρόνο έχουμε και τι μπορούμε να κάνουμε. Και διαφορετικά, όταν έχουμε έναν γάμο στον οποίο τα πράγματα είναι πιο χαλαρά.  

  7. Πώς βλέπετε το μέλλον της φωτογραφίας τα επόμενα 5–10 χρόνια; Πιστεύετε πως η τεχνολογία (AI, mobile, mirrorless) θα   αναδείξει ή θα επισκιάσει τη δουλειά του φωτογράφου;

  Ήδη τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν — και προς το καλύτερο σε κάποιες περιπτώσεις, και προς το χειρότερο για κάποια στυλ και είδη   φωτογράφων και φωτογραφίας. Έτσι κι αλλιώς, η εξέλιξη και όλα αυτά που πρόκειται να συμβούν δεν πρόκειται να σταματήσουν. Το έχουμε ζήσει   άλλωστε με την έλευση της ψηφιακής εποχής από το φιλμ, και πόσο γρήγορη ήταν όλη αυτή η μετάβαση!  

  8. Υπάρχει κάτι που παρακολουθείτε συστηματικά (όπως φωτογράφους, σεμινάρια, ταινίες, εκθέσεις ή άλλα μέσα) που νιώθετε ότι   σας βοηθά να εξελίσσεστε διαρκώς ως δημιουργός; Αν ναι, τι είναι αυτό και γιατί σας εμπνέει;  

  Ναι, καθώς είμαι κριτικός, συμμετέχω σε παγκόσμιους διαγωνισμούς φωτογραφίας και παρακολουθώ, με τη σειρά μου, δύο μεγάλα συνέδρια, τα     οποία πραγματοποιούνται — το ένα στη Μαλαισία και το άλλο στο Λας Βέγκας των Ηνωμένων Πολιτειών — τα τελευταία 15 χρόνια.

  9. Φέτος έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας φιλοξενούμε ως προσκεκλημένο στη "1η Διεθνή Συνάντηση Φωτογραφίας Καλαμάτας",    που διοργανώνει η Φωτογραφική Ομάδα Καλαμάτας. Μιλήστε μας για αυτή τη συμμετοχή σας: τι σημαίνει για εσάς η παρουσία σε     μια τέτοια διοργάνωση, τι περιλαμβάνει η έκθεση που θα μας παρουσιάσετε και –αν θέλετε– ποιο μήνυμα ή ευχή θα θέλατε να   απευθύνετε σε όσους αγαπούν τη φωτογραφία και θα συμμετέχουν στη Συνάντηση;

  Μέσα από τα τελευταία 15 χρόνια και τα σεμινάρια που έχω πραγματοποιήσει σε πάνω από 45 χώρες, συγκέντρωσα κάποιες εικόνες που     αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι έχουν μια οικουμενικότητα. Στο τέλος της ημέρας, παρ’ όλες τις διαφορές σε θρησκείες, παραδόσεις και έθιμα, υπάρχει κάτι που μας ενώνει όλους — και αυτό είναι η αγάπη. Θα ήθελα, λοιπόν, σε όλους αυτούς που σκέφτονται να ασχοληθούν με τη φωτογραφία, να το κάνουν πρώτα απ’ όλα γιατί το αγαπάνε, και γιατί θέλουν να μεταφέρουν — μέσα από τον φωτογραφικό φακό — όλα αυτά που βλέπουν με την καρδιά τους, την ψυχή τους.